- Details
- Geschreven door: pnl
- Categorie: samenleving
- Hits: 19
In minder dan 24 uur staken eind juli 2026 tussen de 50.000 en 60.000 mensen de grens over bij Ceuta, de Spaanse enclave aan de Noord-Afrikaanse kust. Dat is ongeveer zeventig procent van de eigen bevolking van de stad. Ze zwommen rond de strekdam van El Tarajal, waadden door de branding of klommen over het hek. Minstens 72 van hen overleefden het niet. Het is de grootste piek in de geschiedenis van deze grens — en tegelijk een pijnlijk bewijs van iets wat het Europese migratiebeleid al een decennium weigert onder ogen te zien: een muur houdt geen mensen tegen die niets meer te verliezen hebben.
Dit dossier bekijkt drie zaken. Eerst wat er precies gebeurde in Ceuta en waarom. Daarna de bredere lijn sinds 2015 — van Angela Merkels beroemde "Wir schaffen das" naar wat critici Festung Europa zijn gaan noemen. En ten slotte de kern: de wijdverbreide overtuiging dat je migratie kunt indammen met hekken, hoogtechnologische bewaking en terugkeercentra, en waarom serieuze Europese kranten, onderzoekers en mensenrechtenorganisaties die overtuiging een dure illusie noemen.
1. Ceuta, eind juli 2026: anatomie van een express-crisis
De feiten eerst. Vanaf donderdag 30 juli 2026 intensiveerde de toestroom naar Ceuta zich in enkele uren tot iets zonder precedent. Volle bussen brachten jonge mensen naar het Marokkaanse Fnideq, pal tegen de grens. Van daaruit ging het te voet of zwemmend richting Europees grondgebied. Het Spaanse Real Instituto Elcano, een gerenommeerd onderzoeksinstituut, spreekt van een "express-crisis": een migratiegolf die in drie dagen opkwam en weer wegebde.
Lees meer: De muur die niets tegenhoudt — Ceuta, juli 2026, en de illusie van Festung Europa
- Details
- Geschreven door: pnl
- Categorie: samenleving
- Hits: 33
Weinig grondrechten voelen zo vanzelfsprekend als de vrijheid van meningsuiting. We beschouwen haar als een natuurwet: eeuwenoud, universeel, boven elke discussie verheven. De historicus Fara Dabhoiwala (2025) laat in What Is Free Speech? The History of a Dangerous Idea zien dat het tegendeel waar is. De vrije meningsuiting zoals wij haar kennen is nauwelijks driehonderd jaar oud, ze werd niet uitgevonden door verlichte idealisten maar door berekenende journalisten, en over haar grenzen wordt sinds dag één ruzie gemaakt. Dit stuk volgt die geschiedenis van het Londen van 1720 tot het digitale strijdtoneel van vandaag.
Een uitvinding, geen natuurwet
Om de omslag te begrijpen, moeten we ons eerst de wereld ervóór voorstellen. Vrijwel elke premoderne samenleving — van Mesopotamië tot het zeventiende-eeuwse Europa — ging ervan uit dat woorden gevaarlijk waren. Spreken was een handeling, en handelingen die schade toebrengen horen aan regels gebonden te zijn. Laster kon een reputatie vernietigen, godslastering de sociale orde ondermijnen, opruiing tot geweld leiden. Overheden die spraak en drukpers reguleerden deden precies wat men van hen verwachtte (Dabhoiwala, 2025).
Alleen in de universiteiten en in de protestantse kerk had zich sinds de Reformatie een tegengeluid gevormd: de gedachte dat de zoektocht naar waarheid vrije uitwisseling van ideeën vergt. Maar het idee dat élke burger het recht zou hebben om ongehinderd te publiceren, was tot omstreeks 1700 vrijwel ondenkbaar.
Belangrijk: de vrijheid van meningsuiting is nooit onbeperkt geweest — niet in 1720, niet vandaag. Wie beweert dat er ooit een ‘zuivere’ toestand van absolute vrije rede bestond, projecteert een mythe op het verleden. De hele geschiedenis gaat over de vraag waar de grens ligt.
Londen rond 1700: de geboorte van de publieke sfeer
Twee revoluties maakten de doorbraak mogelijk, beide in Groot-Brittannië. De eerste was politiek. Na de Glorious Revolution van 1688 en de invoering van de constitutionele monarchie won de overtuiging terrein dat politieke legitimiteit niet van God kwam, maar van onderop — uit het volk. Daarmee schoof de publieke opinie naar het hart van de politieke besluitvorming.
Lees meer: Van Cato's Letters tot de Digital Services Act: drie eeuwen vrije meningsuiting
- Details
- Geschreven door: pnl
- Categorie: samenleving
- Hits: 42
Kylian Mbappé is niet zomaar de aanvoerder en topschutter van Frankrijk — hij is ook de luidste sportieve stem tegen extreemrechts. En terwijl Marine Le Pen voorop ligt in de peilingen voor de presidentsverkiezing van 2027, zijn het juist zíjn woorden die het Rassemblement National (RN) nerveus maken.
Waarom uitgerekend Mbappé?
Mbappé groeide op in Bondy, een banlieue ten noordoosten van Parijs, als zoon van een Kameroense vader en een Algerijnse moeder. Precies daardoor is hij in het Franse debat nooit alleen maar een voetballer: hij is een symbool waarover anderen ruzie maken.
Hoe persoonlijk dat wordt, bleek tijdens het WK 2026. Na de uitschakeling van Paraguay tegen Frankrijk (0-1) op 5 juli publiceerde de Paraguayaanse senator Céleste Amarilla een reeks openlijk racistische berichten over Mbappé op X, waarin ze zijn afkomst aanviel. Mbappé antwoordde publiek: "Vous êtes une femme méprisable et indigne de sa fonction." President Macron sprak zijn steun uit tegen de "attaques racistes", en de Franse minister van Sport Marina Ferrari noemde de uitlatingen abject — des te onaanvaardbaarder omdat ze van een politica kwamen (Franceinfo, 2026b).
Context: dit is geen nieuw gevecht. In juni 1996 noemde Jean-Marie Le Pen — vader van Marine en toenmalig leider van het Front National — de Franse nationale ploeg "artificielle", samengesteld uit spelers "van buitenaf" die de Marseillaise niet zouden zingen. Het antwoord kwam twee jaar later op het veld: Frankrijk werd wereldkampioen met Zidane, Desailly, Vieira, Karembeu en Thuram. Het land vierde een "Black-Blanc-Beur"-elftal — een betwistbare formule, maar voor het eerst werd de diversiteit van Les Bleus expliciet een bron van nationale trots. Het argumentatiepatroon van 1996 duikt in 2026 bijna woordelijk opnieuw op (Afrik, 2026).
Lees meer: Mbappé: de succesvolste tegenstander van extreemrechts
- Details
- Geschreven door: pnl
- Categorie: samenleving
- Hits: 66
Het onthaal is veel meer dan de beveiliging en de veiligheid van bewoners en medewerkers. Het is het permanente aanspreekpunt van het centrum: 24/7 open voor info, oriëntatie en het welzijn van iedereen die binnenkomt — bewoner of niet-bewoner.
Wanneer een andere dienst sluit, neemt het onthaal over — 's nachts, in het weekend, bij elke noodsituatie. Het is de ruggengraat die het centrum draaiende houdt.
01 Altijd bereikbaar, het eerste aanspreekpunt
Het onthaal is 24/7/365 het info- en oriëntatiepunt voor bewoners én niet-bewoners. Het beheert alle inkomende telefonie en stuurt elke oproep en elke vraag naar de juiste dienst.
02 Brug naar de juiste plek
Het onthaal vangt de aanvragen van externe verzoekers op, oriënteert hen naar de gevraagde diensten en zoekt slaapplaatsen — in het bijzonder voor NBMV en kwetsbare personen.
03 De steun van het hele centrum, dag en nacht
Het onthaal werkt samen met alle diensten en vervangt ze buiten de kantooruren. Concreet, 's nachts en in het weekend:
- keukendienst — het hele weekend en elke avond door de week;
- de wasserij openen;
- de door de medische dienst gedeponeerde medicatie en de thuiszorg beheren;
- medische urgenties opvangen;
- vervoersbewijzen verdelen;
- kledingdonaties ontvangen en stockeren in het daarvoor voorziene lokaal.
Kortom: het onthaal houdt het centrum draaiend — elke dag, elke nacht, voor iedereen.